วันพุธที่ 2 กันยายน 2020 สัปดาห์ที่ 22 เทศกาลธรรมดา

 


ประโยชน์สุดเลอค่า

คือ การได้เจอพระคริสตเยซู

ในพระวาจา ในเพื่อนมนุษย์

ได้รัก  ได้รับใช้ทุกคน

ด้วยสิ่งที่ตนมี และเป็น

และดำรงตนตามพระวาจาของพระองค์

 

บทอ่านประจำวันพุธที่ 2 กันยายน 2020

สัปดาห์ที่ 22  เทศกาลธรรมดา

https://youtu.be/IB3kv_wU9Io

 

https://youtu.be/oH6whn3jQpU

 

ผู้รับใช้

https://youtu.be/1rNxcYGyoSY

 

 

วันพุธที่ 2 กันยายน 2020

สัปดาห์ที่ 22  เทศกาลธรรมดา

อ่าน :

1 คร 3:1-9

ลก 4:38-44

 

เมื่อได้เห็นกิจการที่พระเยซูเจ้าทรงกระทำ

ประชาชนต่างชื่นชม อยากที่จะเหนี่ยวรั้งพระเยซูเจ้า

ให้อยู่กับพวกเขา แต่ด้วยตระหนักว่า

ทรงเป็นเพียงผู้ร่วมงานกับพระเจ้า ที่ทำตามหน้าที่ของตน

พระเยซูเจ้ามิได้หยุดอยู่กับคำชื่นชม เชิญชวน

แต่ยังคงทำหน้าที่ของพระองค์ต่อไป

 

เมื่อธรรมชาติในการทำหน้าที่ของมนุษย์ สะดุด 

ด้วยความอิจฉาริษยา ทะเลาะวิวาทกัน

เปาโลจึงแนะนำ ทำให้เห็นว่า

ในฐานะที่แต่ละคนเป็นผู้ร่วมงานกับพระเจ้านั้น

ไม่สำคัญว่าทำหน้าที่อะไร เพราะพระเจ้าจะทรงเป็นผู้บันดาล

ให้งานนั้นพัฒนาเติบโต

 

หมายเหตุ..

ทำตามหน้าที่แล้วมีปัญหา

ย่อมดีกว่า ปล่อยให้มีปัญหา

เพราะไม่ทำหน้าที่ 

 

(จากบทเทศน์ของคพ.อมรกิจ  พรหมภักดี)

 

วันพุธที่ 2 กันยายน 20 สัปดาห์muj 22 เทศกาลธรรมดา

บทอ่าน 1คร 3:1-9 / ลก 4:38-44

นายแพทย์ที่ซื่อสัตย์และมีความจริงใจจะบอกกับเราว่า เขาไม่สามารถบำบัดรักษาได้ มีแต่ธรรมชาติที่บำบัดรักษาได้ สิ่งที่เขาทำได้ คือ การทำเกิดเงื่อนไขที่ดี เพื่อทำให้ร่างกายของคนไข้ได้รับการบำบัดจากพลังของบธรรมชาติ

ในบทอ่านที่ 1 วันนี้ นักบุญเปาโลได้พูดสิ่งเดียวกับที่นายแพทย์พูดกับคนไข้ แต่พูดในแง่ของความเจริญเติบโตทางชีวิตจิตว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้ปลูก อปอลโลเป็นผู้รดน้ำ แต่พระเป็นเจ้าทรงเป็นผู้บันดาลให้เติบโตขึ้น” คำพูดของท่านมีความหมายว่า “ทั้งผู้ปลูก และผู้รดน้ำ ไม่มีความสำคัญแต่อย่างใด แต่พระเป็นเจ้าผู้บันดาลให้เติบโต เป็นผู้ที่สำคัญที่สุด” ถ้ามองจากมุมมองนี้ ไม่ว่าเปาโล อปอลโล บรรดาผู้ประกาศข่าวดี และบรรดาครูคำสอน ล้วนแต่เป็นเครื่องมือ ที่อยู่ในพระหัตถ์ของพระเป็นเจ้าทั้งนั้น  จึงเป็นความโง่เขลา ที่เปรียบเทียบ หรือถกเถียงกันว่า ใครจะสำคัญกว่ากัน

ข้าแต่พระเยซูเจ้า พระองค์ได้ทรงรักษาแม่ยายของนักบุญเปโตร ที่ป่วยเป็นไข้หนัก ที่เมืองคาเปอรนาอุม เมื่อนางหายป่วยแล้ว ได้ลุกขึ้น และรับใช้ทุกคน ข้าแต่พระเยซูเจ้า เป็นเวลาหลายครั้ง ที่ลูกได้มีประสบการณ์ของการสัมผัสของพระองค์ แต่ลูกยอมรับว่า ลูกยังไม่มีใจดีพอ ในการรับใช้พระองค์ ผ่านทางพี่น้องชายหญิง และหลังจากพระองค์ได้ทรงรักษาคนเจ็บป่วยแล้ว พระองค์ได้เสด็จไปยังที่สงัดเงียบ เพื่อสร้างความเป็นหนึ่งเดียวกับพระบิดาของพระองค์ ที่จริง พระองค์น่าจะค้างอยู่ในสถานที่เดิม แต่พระองค์กลับเดินทางไปยังหมู่บ้านอื่นๆ เพี่อประกาศเรื่องพระอาณาจักรสวรรค์ ที่เป็นจุดประสงค์ที่แท้จริงของพระองค์ ลูกเองเคยรู้สึกอยากจะค้างอยู่ในสถานที่เดิม เพื่อดูความสำเร็จ จนทำให้ลืมหน้าที่ที่แท้จริง ข้าแต่พระเยซูเจ้า โปรดช่วยลูกให้เลือกทำสิ่งที่สำคัญในชีวิต เป็นอันดับแรก ลูกขอเป็นเพียงผู้ปลูกเหมือนเปาโล หรือเป็นเพียงผู้รดน้ำเหมือนอปอลโล  แต่พระองค์ต่างหากเป็นผู้ทำให้เจริญเติบโต.

 

(แบ่งปันโดยคพ.เชาวลิต กิจเจริญ)