วันพุธที่ 29 กรกฏาคม 2020 ระลึกถึงนักบุญมาร์ธา

 

 

 

 เพราะว่า...

ไม่มีสิ่งใดเป็นไปไม่ได้สำหรับพระเจ้า

ฉันจึงสามารถมั่นใจในทุกก้าวเดิน...

เมื่อฉันเดินตามทางที่พระเจ้าทรงนำ

 

บทอ่านประจำวันพุธที่ 29 กรกฏาคม 2020

ระลึกถึงนักบุญมาร์ธา

https://youtu.be/7SBQgwa9xrc

 

https://youtu.be/CGwd40-YiHU

 

ไม่มีรักใดเท่า (พระชุมพา)

http://youtu.be/Tow1GncD-o0

 

 

วันพุธที่ 29 กรกฏาคม 2020

ระลึกถึงนักบุญมาร์ธา

อ่าน :

1ยน 4:7-16

ยน 11:19-27

 

ความรักของพระเยซูเจ้า 

ต่อครอบครัวของมาร์ธาและมารีย์ 

แสดงให้เห็นในการร่วมทุกข์ ร่วมสุข

เมื่อพวกเธอ สูญเสียพี่ชาย 

นอกจากพระเยซูเจ้าจะมาปลอบใจแล้ว 

พระองค์ยังทรงช่วยเหลือครอบครัวนี้ 

ให้ทวีความเชื่อมากยิ่งขึ้น

 

จดหมายนักบุญยอห์น ย้ำเตือน “เราจงรักกัน”

เพราะความรักมาจากพระเจ้า และปรากฎให้เห็น

โดยการมอบสิ่งที่รัก เพื่อมนุษย์ทุกคน

และแม้นว่า ไม่มีใครเคยเห็นพระเจ้า

แต่ถ้าเรารักกัน พระเจ้าย่อมดำรงอยู่ในเรา

 

ความรักของ มาร์ธา ที่มีต่อพระเยซูเจ้า

พยายามแสองออกด้วยการจัดแจง รับใช้

สุดความสามารถ แต่ที่สุดแล้วพระเยซูเจ้า

ทำให้นางได้เข้าใจถ่องแท้ว่า

ความรักนั้น อยู่ที่พระเจ้าทรงรักเรา

 

หมายเหตุ ..

ความรักที่ย่ิงใหญ่ คือ ไม่เสียใจ

แม้ ไม่ได้อะไร กลับมา

 

(จากบทเทศน์ของคพ.อมรกิจ พรหมภักดี)

 

วันพุธที่ 29 กรกฏาคม 20 สัปดาห์ที่ 17 เทศกาลธรรมดา

บทอ่าน ยรม 15:10,16-21 / มธ 13:44-46

มีใครบ้างที่ไม่เคยพบความผิดหวัง? ถ้ามีใครบางคน ไม่ว่าชายหรือหญิง ที่ไม่เคยพบความผิดหวังเลย แสดงว่า ใครคนนั้นไม่ได้เจริญชีวิตอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง ประกาศกเยเรมีย์เอง ก็ไม่ได้รับการยกเว้นในเรื่องนี้ ที่เป็นเงื่อนไปทั่วไปสำหรับมนุษยชาติ เป็นระยะเวลาประมาณ 40 ปี ที่ท่านได้ทำพันธกิจของประกาศก พ่านพบกับความผิดหวัง ไม่ว่าหลับหรือตื่น มีวิกฤตกาลเกิดขึ้น ทั้งในอาณาจักรกรีก และบาบิโลน ที่พยายามจะเข้าครอบงำอาณาจักรเล็กๆ รวมถึงอาณาจักรยูดาห์ ที่ถุกดึงเข้าไปในความขัดแย้งของอาณาจักรทั้งสอง จนทำให้อาณาจักรบังออกเป็นสองฝ่าย คือ ฝ่ายที่สนับสนุนอียิปต์ และฝ่ายที่สนับสนุนบาบิโลน

เมื่อตอนที่เยเรมีย์ได้รับพันธกิจใหม่ๆ ท่านมีความยินดี และมีความสุขมาก เพราะได้รับสิทธิพิเศษ ที่จะเป็นประจักษ์พยานของพระเป็นเจ้า และยืนยันในความยิ่งใหญ่ของพระนามของพระองค์ ต่อมาไม่นาน ท่านต้องพบกับความผิดหวัง เมื่อเพื่อนร่วมชาติของท่านไม่ยอมรับงานที่ท่านทำ อย่างไรก็ตาม ท่านยังทำหน้าที่ของตนเองต่อไป โดยท่านได้ถามตนเองว่า “ทำไมข้าพเจ้าจึงต้องทำหน้าที่ต่อไป?” และยังได้บ่นต่อไปว่า “ บาดแผลใจของข้าพเจ้าไม่ได้รับการบำบัดรักษา มิหนำซ้ำยังถูกประชาชนปฏิเสธ ที่จะบำบัดรักษาด้วย” และได้ถามตัวเองว่า “เป็นการดีกว่าไหม ที่ข้าพเจ้าจะหยุดทำการประกาศพระนามของพระเป็นเจ้า?”  และเมื่อได้รับแรงกดดันอย่างมาก ท่านได้บ่นต่อพระเป็นเจ้าว่า “ความจริง พระองค์เปรียบเสมือนลำธารน้ำสำหรับข้าพเจ้า  แต่ไม่มีน้ำแต่อย่างใด เพราะในฤดูหนาว ลำธารน้ำยังมีน้ำ ในฤดูร้อน ที่เป็นเวลาที่พระองค์ทรงต้องการน้ำมากที่สุด กลับเป็นเวลาที่ขาดแคลน” แต่ที่สุด พระเป็นเจ้าได้มอบความหวัง พละกำลัง และความมั่นใจแก่เยเรมีย์ และคนที่มีบทบาทเหมือนท่านทุกคน ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต.

 

(แบ่งปันโดยคพ.เชาวลิต กิจเจริญ)